Zoekresultaten: toneelmakerij

In de traditie van de prachtige film La vita è bella, is Woestijnjasmijntjes een ode aan de fantasie. Een poëtische voorstelling over moed en onschuld. Over een vader en dochter. Over oorlog en vrede. Een modern sprookje van een vader die als held en schlemiel tegelijk zijn dochter de mooiste bloemen laat zien in een vallei van treurnis en ellende.

Spijker heeft onmogelijke ouders. Zijn moeder komt erachter dat zijn vader zijn baan kwijt is. Dat probeerde hij geheim te houden, maar toen dat mislukte werden ze nog onmogelijker dan normaal. Nu zijn ze uit elkaar, maar er is te weinig geld om te verhuizen dus hebben ze alles door de helft gedaan. Maar hoe splits je één w.c., of één keuken? En hoe werkt dat met één kind..?

Revolutie! De gouverneursvrouw gaat er als een haas vandoor. Ze vergeet alleen één ding: haar kind. Het kleine meisje blijft bang en alleen achter. Zou jij voor haar zorgen als je haar vond? Ook als je weet dat de soldaten opdracht hebben haar te doden? Of loop je liever snel voorbij? Want dat wil het keukenmeisje Groesje doen. Tot ze, diep van binnen, een stem hoort: “Hoe kan ik ooit nog van iemand houden, als ik nu dit kind niet help?”

Daar zitten ze met z’n tweeën in de wachtkamer. Ze zijn nog niet geboren. Maar ze hebben er wel zin in. In die knettergekke wereld daar achter het raam. Maar eerst moeten er keuzes gemaakt worden. Want waar wil je geboren worden? En welke huidskleur wil je hebben? En welke God? En word je een jongen of een meisje?

Ontspoord is een voorstelling met de adem van een popconcert. De Amerikaanse Naomi Wallace schreef het zinderende toneelstuk The Trestle at Pope Lick Creek. Nergens is een troosteloos stadje waar de mijn is gesloten. Er wordt maar naar één ding uitgekeken: de trein van 19:30 uur.

’s Avonds heeft Jip de mooiste dromen. Over rappende roti, een pittig pompoentje, swingende pannenkoeken en zingende aardbeien. En over papa en mama, die, als ze niet heel snel normaal gaan doen, in de gehaktmolen belanden. Daar kan je vast hele lekkere hamburgers van bakken. Of balletjes voor in de soep. En moet je eens opletten hoe er dan zal worden gesmuld…

Een bom is geëxplodeerd, de stad is verlamd van angst. Amor dwaalt door de straten en doet zijn best niet op te vallen. Maar wat is normaal gedrag als iedereen zo wantrouwig naar je kijkt? Lijkt hij niet verdacht veel op de dader? Dezelfde afkomst, dezelfde zwarte rugzak. Ís hij misschien de dader, of zijn het de ogen van anderen die hem langzaam veranderen in de gehate terrorist? Als hij zichzelf in de winkelruit ziet, schrikt hij: ‘Ik ving de blik van een extreem verdacht individu. Het was mijn eigen reflectie.’

Het is zover. Edi van de Markajs heeft Zef Bunga doodgeschoten. Om de moord op een oom te wreken vermoordde Zefs broer Nikol twee jaar geleden Edi’s broer Afrim. Volgens de eeuwenoude wetten van de Kanun is nu de familie Markaj aan zet om recht te spreken. Sindsdien zit Zef met zijn vader thuis gevangen. Zat van het niets doen, besluit hij te vluchten en sterft. Na zijn dood ontmoet hij een lotgenoot: Anne Frank.

De oude tovenaar Prospero staart over het water als het schip van zijn broer langs vaart. Een vreselijke storm steekt op in zijn hoofd. Vanuit het niets is de zee wild en woest, de lucht gitzwart. En het schip verdwijnt tussen huizenhoge golven. De opvarenden spoelen aan op een doodstil strand. Geen van hen weet dat zij overgeleverd zijn aan Prospero. Ook Antonio niet…

Lear, oud en moe, verdeelt zijn rijk onder zijn drie dochters. De dochter die haar liefde het beste toont, krijgt het grootste deel. Maar de jongste dochter Cordelia weigert, zij kapt met de schijnwereld waarin zij al haar hele jeugd leeft. Lear verstoot haar en verdeelt zijn rijk onder zijn twee andere dochters. Pas als het filmdoek valt en de camera’s uitstaan, ziet hij hoe hij zich heeft laten verblinden en zijn kinderen heeft opgeofferd aan egoïsme en zelfoverschatting.

Dizzy zat op de kleuterschool, maar vandaag is de grote dag: hij gaat naar groep DRIE. Dat is best leuk, maar ook wat ingewikkeld. Waarom zijn er allemaal van die regels? Over hoe je je potlood vast moet houden? En dat je rechtop moet zitten. ‘Jazz duzz’ gaat over buiten de lijntjes kleuren en 1+1 = 3. Met poëzie en anarchie, zelf verzonnen woorden en melodieën zonder eind.

Maarten is een doodgewone jongen. Hij woont met zijn vader, moeder en babyzusje in een houten huisje met scheve muren en zand op de vloer. Er zijn geen deuren, maar wel één rond raampje, helemaal bovenin het huis. Maarten heeft de laatste tijd vreemde vlinders in zijn buik. Wat hebben die oude meeuwen toch te zeggen? En wat deed die veer laatst in zijn bed toen hij ’s morgens wakker werd..?

Wist je dat fluiten op het toneel levensgevaarlijk is? En dat je nooit mag spugen op het podium? Wist je dat een acteur die struikelt tijdens de voorstelling altijd succes heeft maar dat je hem nooit succes mag wensen? Wist je dat een toneelkus altijd zonder tong is? En dat je nooit blauw mag dragen op het toneel, tenzij je het combineert met zilver?

Verkocht is een locatievoorstelling over slavernij toen en nu. Over wreedheid en eindeloze werkdagen. Over heimwee en de troost van een klein gebaar. Over consumptie en de prijs die daarvoor wordt betaald. Maar vooral over het gevecht om mens te blijven.

Hoe moeilijk kan het zijn om de wereld te scheppen? Eerst alles wegdenken wat er nu is. Geen aarde, geen zee, geen papa’s, geen mama’s, geen ‘jij’ en geen ‘ik’. Alleen één grote Rommel. Ron en Sjon zijn verhuizers. Als ze op een dag met hun kisten midden op een toneel staan voor een zaal vol kinderen, blijkt er nergens iemand die de pakbon kan tekenen.